promenado mia

Jam ekde malvarma februaro folioj de ili ekaperis. La surfaco estas iom blira kvazaŭ vaksita. Enirante majan varman tagon floroj aperis unu al aliaj. En mateno ili ekmalfermas kaj posttagmeze iom post iom ekfermas. Ĉiutage ili ripetas tion. Nombro de floroj estis nun plimultiĝanta. Laux informo, tiu floro estas ankaŭ vivas en Koreio kaj Ĉinio.

Sur la monteto estas kampo de umeo (japana abrikoto). Plena florado estos iom poste. Mi denove vizitu tien kaj ĝuu aromon la aromon.

La bulboj kiujn mi plantis lastjare, kreskiĝis dum vintro kaj nun ekvenas. Cxiutage nun ili plialtiĝas. Cxu vi sciis ke oni povas manĝi bulbojn de tulipoj? En Japanio urbo Tonami en Tojama gubernio estas fama por tulipo.

Kaj jen violaj! Mi havas impreson ke lastjaraj plibonigitaj plantidoj de viola estas vere forta kaj daŭre floras tre longe.

Apero de fuketo estas signo de printempo. “Petasites japonicus” estas la latina nomo. Kiam mi trovis tiujn de pli fruaj gxermoj, mi prenis ilin kaj kuiras. Post purigo, mi metis ilin en bolita akvo dum 2, 3 minutoj. Elprenas ilin el la akvo, surkovris ilin per dorcxa miso kiel sauso, kaj mi mangxis! Amera kaj aroma, jen tio estas gusto de printempo!

Kvankam nuna mia loĝejo estas en montaro, mi tamen ŝatas promenadi la riveron tial vizitas tie malsupren. Ĝia vintra pejzaĝo estas ankaŭ bela. En la fluo estis mevetoj kaj blua ardeo. Sur la bordo korniko sole piede rigardis la riveron. La nigra kaj blanka birdeto en la plej antaŭo estas nigra-dorsa motaciledo. De tempo al tempo mi rigardas motaciledojn flugi tre rapide kantante “Ciii! Ciii!”. Ĝi estis posttagmeco de klistala aero. En tia momento, eĉ korniko aspektas kiel filozofo.

Malantaŭ mia domo, estas arbo de citorona oranĝo (somera oranĝo). Prenante unu el tiuj oranĝoj, mi metis ĝin ĉe branĉo apud kuirejo. Post semajno kelkaj birdoj lernis ke tie estas frukton. La plej ofta vizitanto estas ĉi tiu “Hypsipetes amaurotis amaurotis” latinnome, “Hijodori” en japanlingvo. Multfoje mia provo por foti timigis ilin, kaj ĉiame malsukcesis. Sed fine hodiaux mi lernis kiel fari, tre silente….  sen momenta lumo… kaj jen, bonan foton!

En la fino de lastjaro mi transloĝiĝis el apuda rivera loko al en montara vilaĝo. Tio estas kontraŭ flanko de centra urbo. La nova loko por mi estas vokita “Boŝanca Kampo”, pro tio ke tiea kampo estis iomete riĉa kompare kun ĉirkaŭo. Vi po vas legi fantazian rakonton pri tiu ĉi vilaĝo en la paĝo de la verkisto Patty Christiena Willis.

Unu tagon, ni decidis esproli ĉirkaŭan monton piede. Dum la promenado en montara loko, ni renkontis kelkajn spurojn.

Unua estas ĉirkaux 10cm da longeco. Ili havas malebenajn piedfundojn. Antilopo? Tamen mi ne certtas. Kiam oni kondukas aŭton ekster la urbo, ni povas renkonti japanan antilopon de tempo al tempo. Ili vivas proksiman lokon el homaj loĝlokoj.

Dua estas pli ronda. Hundo? Estas pensebla ke pluraj homoj havas hundon kaj unu el ili promenis. Sed mi ne vidis supron de akompananta homo.

Tria estas pli granda kaj vasta en pinto. Kies piedoj !? Pavinoj ne vivas en Japanio. Ankaŭ ili havas ion malebenaj plure ĉe piedfundoj.

La kvara estas tre ĉarme plej malgranda. Kato? Mi ne povas imagi pri kato, kiu ŝatas promenadi sur neĝo. Aŭ… eble ĝi estas alispeca kato, ekzemple montara kato. Monto donas al mi plurajn enigmojn. Espereble mi povu rekte renkonti ilin kaj ricevas solvon baldaŭ poste.

Ĝi estas unu el la plej populara floro uzita kiel simbola floro por komunumoj. Ecx nur unu kamelio, ĝi donas cxirkauxajxon fortan impreson. Tio estas kvazaux unu klara sono en silento.

Ĉiuj kuniĝis unu templon. Amaskomunikiloj venis.

Ni atingis la malgrandan kaj kvietan templon. Mi sonorigos ĉi tiun sonorilon! Estis skribo pri historio de la sonorilo. Ĝi estas kreita de fama metiisto kaj agnoskita kiel urba kultura posedaĵo.

Per tiu ligno, ni sonorigas! Ne forgesu volon por senmilito!

Lasta floro hodiaŭa estas jeno. Certe ĝi estas populara, ĉar troviĝas diversloke en ĉi tiu sezono. Ĉu malvacoj? Um, sed formo de folio estas ne sama.